Αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη για να περιγράψει αυτά που αισθάνομαι τώρα. Ένα απέραντο κενό, χωρίς κανένα νόημα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ελπίζω σε κάτι πλέον ή αν θα ευχαριστηθώ με κάτι άλλο. Ναι, τόσο καιρό γκρίνιαζα επειδή νόμιζα πως δεν είχα γράψει καλά στις πανελλήνιες. Ακόμη χειρότερα, εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο γκρίνιαζα και ήμουν ψυχολογικά σε άθλια κατάσταση γιατί θεωρούσα ότι δε διάβαζα αρκετά, ότι θα πάτωνα, ότι όλοι οι άλλοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από εμένα και τα λοιπά, δε χρειάζεται να επεκταθώ νομίζω, γιατί θα ξαναφτάσω πίσω στο Μάρτιο, και αυτή την περίοδο προτιμώ να μη τη θυμάμαι, ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου.
Anyway, δεν πάτωσα. Και όχι μόνο δεν πάτωσα, αλλά έβγαλα 18876 μόρια. Ολόκληρα. Το θέμα είναι τώρα, τι κάνεις με αυτά τα μόρια. Η απάντηση που θα ερχόταν στο μυαλό του οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου θα ήταν μια "Νομική". Στο δικό μου όμως δεν έρχεται τίποτα. Εντάξει, σαφώς και σκέφτομαι τη νομική, ποιος δε θα τη σκεφτόταν με τέτοια βαθμολογία, μη λέμε βλακείες, αλλά θα τα καταφέρω? Θα μου αρέσει? Ή θα τα βρω σκούρα και θα απογοητευτώ και θα ξαναδώσω πανελλήνιες και σε ένα χρόνο από τώρα θα είμαι στην ίδια κατάσταση και σε ακόμη χειρότερη γιατί ήδη θα μετράω μια λάθος επιλογή, μια αποτυχία?
Εδώ που τα λέμε πάντα κάνω λάθος επιλογές. Λάθος στις κατευθύνσεις, λάθος στο άτομο που θέλω(ήθελα), μήπως είναι αυτό ένα ακόμα λάθος? Αλλά και πάλι, δε μου μένει κάποια άλλη επιλογή, είναι μονόδρομος από ένα σημείο και μετά. Φιλολογία δε θέλω, παιδαγωγικά δε θέλω, ψυχολογία δε θέλω, ε, δε μένει και κάτι άλλο πια! Μήπως τελικά φταίει το ότι δεν πιστεύω σε εμένα?
Όπως και να έχει, Κομοτηνή σου έρχομαι από το φθινόπωρο. Ελπίζω μόνο να είναι για καλό.
