Κενό.

Αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη για να περιγράψει αυτά που αισθάνομαι τώρα. Ένα απέραντο κενό, χωρίς κανένα νόημα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ελπίζω σε κάτι πλέον ή αν θα ευχαριστηθώ με κάτι άλλο. Ναι, τόσο καιρό γκρίνιαζα επειδή νόμιζα πως δεν είχα γράψει καλά στις πανελλήνιες. Ακόμη χειρότερα, εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο γκρίνιαζα και ήμουν ψυχολογικά σε άθλια κατάσταση γιατί θεωρούσα ότι δε διάβαζα αρκετά, ότι θα πάτωνα, ότι όλοι οι άλλοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από εμένα και τα λοιπά, δε χρειάζεται να επεκταθώ νομίζω, γιατί θα ξαναφτάσω πίσω στο Μάρτιο, και αυτή την περίοδο προτιμώ να μη τη θυμάμαι, ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου.
Anyway, δεν πάτωσα. Και όχι μόνο δεν πάτωσα, αλλά έβγαλα 18876 μόρια. Ολόκληρα. Το θέμα είναι τώρα, τι κάνεις με αυτά τα μόρια. Η απάντηση που θα ερχόταν στο μυαλό του οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου θα ήταν μια "Νομική". Στο δικό μου όμως δεν έρχεται τίποτα. Εντάξει, σαφώς και σκέφτομαι τη νομική, ποιος δε θα τη σκεφτόταν με τέτοια βαθμολογία, μη λέμε βλακείες, αλλά θα τα καταφέρω? Θα μου αρέσει? Ή θα τα βρω σκούρα και θα απογοητευτώ και θα ξαναδώσω πανελλήνιες και σε ένα χρόνο από τώρα θα είμαι στην ίδια κατάσταση και σε ακόμη χειρότερη γιατί ήδη θα μετράω μια λάθος επιλογή, μια αποτυχία?
Εδώ που τα λέμε πάντα κάνω λάθος επιλογές. Λάθος στις κατευθύνσεις, λάθος στο άτομο που θέλω(ήθελα), μήπως είναι αυτό ένα ακόμα λάθος? Αλλά και πάλι, δε μου μένει κάποια άλλη επιλογή, είναι μονόδρομος από ένα σημείο και μετά. Φιλολογία δε θέλω, παιδαγωγικά δε θέλω, ψυχολογία δε θέλω, ε, δε μένει και κάτι άλλο πια! Μήπως τελικά φταίει το ότι δεν πιστεύω σε εμένα?
Όπως και να έχει, Κομοτηνή σου έρχομαι από το φθινόπωρο. Ελπίζω μόνο να είναι για καλό.

Ένας χρόνος μετά.

Είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Βέβαια, αρχίζω κάτι και μετά το ξεχνάω. Typical of me. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά βέβαια από τότε. Απλά μεσολάβησαν οι πανελλήνιες, κατά τα άλλα, όλα είναι όπως και παλιά. Αλλά τι να αλλάξει? Σε αυτή τη μικρή πόλη δε μπορούν να γίνουν και πολλά πράγματα. Δε μπορείς να ξεχάσεις, να ξεπεράσεις, να αρχίσεις πάλι από την αρχή. Τα ίδια πρόσωπα θα βρίσκονται συνέχεια μπροστά σου, προσπαθώντας να σου υπενθυμίζουν το παρελθόν. Παλιοί φίλοι(που αποδείχτηκαν κάτι χειρότερο από φίδια), παλιοί "εχθροί" που το παίζουν "φίλοι", παλιοί έρωτες (που ίσως να μην είναι και τόσο παλιοί) δε σε αφήνουν να πας μπροστά.
Νιώθω ότι δεν ταιριάζω εδώ, αυτή η πόλη ώρες-ώρες με πνίγει και με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Θέλω μόνο να φύγω από εδώ, να χαθώ σε μια μεγάλη πόλη όπου δε θα με ξέρει κανένας και δε θα ξέρω κανέναν. Μόνο τότε αισθάνομαι καλά. Μόνο τότε μπορώ και κάνω ό,τι θέλω. Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές και τις θέλω πίσω. Ίσως να έχω την ευκαιρία να τις ζήσω σύντομα. Καλοκαίρι έρχεται. Αλλά βγαίνω εκτός θέματος.
Μπορεί να φαίνεται εύκολο να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να προχωρήσεις, αλλά για εμένα δεν είναι. Δεν αφήνω τόσο εύκολα το παρελθόν πίσω μου, και αυτό είναι κακό. Αρκετά κακό, γιατί δε με αφήνει να κάνω καινούργια πράγματα. Θα ήταν όλα τόσο ωραία αν έβαζα ένα τεράστιο Χ σε κάποια πράγματα και απλά έφευγαν από το μυαλό μου. Θα ήταν υπέροχο, για παράδειγμα, αν μπορούσα να ξεχάσω εσένα, εσένα που ούτε κι εσύ ο ίδιος δε ξέρεις ποιος είσαι, που πας και τι θέλεις και με έχεις κάνει να χάσω τον εαυτό μου.
Ακούγεται τραγικό, το ξέρω. Ίσως εγώ να θέλω να φαίνεται έτσι για να μη νιώθω τύψεις που ζω με τις αναμνήσεις των συζητήσεών μας ή ίσως εγώ να μη θέλω να (σε) ξεχάσω. Πριν καταλάβω τι ένιωθα είχα την ηρεμία μου.
Ηθικό δίδαγμα: Μην ερωτεύεσαι τους εχθρούς σου.

To begin with.

Κατ΄αρχάς δεν με λένε Alice. Το εμπνεύστηκα από το βιβλίο Alice In Wonderland , που με συντρόφευσε στην παιδική μου ηλικία. Δεν θα με χάλαγε βέβαια να ήμουν η Αλίκη. Θα επέλεγα να μείνω για πάντα στην χώρα τον θαυμάτων για να παίζω κροκέ με την κόκκινη βασίλισσα,να πίνω τσάι με τον λαγό του Μάρτη και τον καπελά και να μην με απασχολεί τίποτα απολύτως.
Δεν ξέρω για ποιόν λόγο το ξεκίνησα. Ίσως επειδή νιώθω την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον , αλλά δεν έχω κανέναν γύρω μου. Ή καλύτερα , έχω ανθρώπους γύρω μου , αλλά δεν μπορώ να τους μιλήσω. Γιατί ? Δεν ξέρω. Ξέρω ότι μπορώ να τους πω ό,τι θέλω χωρίς να φοβάμαι ότι θα μαθευτεί , αλλά και πάλι δεν μπορώ να τους τα εμπιστευτώ . Φοβάμαι να τα παραδεχτώ και εγώ η ίδια. Δεν έχω την απαίτηση [ η την αυταπάτη ] ότι κάποιος θα διαβάσει αυτές τις γραμμές. Θέλω απλά να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου , γιατί δεν μπορώ άλλο να τα κρατάω , με βαραίνουν καιρό και μου προκαλούν κακό.
Ξέρω ότι δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριέμαι με αυτά τα θέματα. Βασικά , δεν περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου να στενοχωριέται και να είναι πεσμένος για θέματα τέτοιου είδους. Στα 16 μου θεωρώ , και είναι εν μέρει αληθές , ότι είμαι πολύ πιο ώριμη σε ορισμένα θέματα από άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Σε ένα θέμα όμως θα εξακολουθώ να είμαι για πάντα ανώριμη. Στον έρωτα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , είμαι κολλημένη με ένα συγκεκριμένο άτομο. Έναν συμμαθητή μου , εντελώς ανώριμο , με τον οποίο έχουμε πλήρη διάσταση απόψεων , αντιλήψεων . συμπεριφοράς Ίσως και αυτό να με τράβηξε πάνω του. Δεν είναι από αυτούς που τους λες ιδιαίτερα ωραίους,΄είναι απλά ένα συμπαθητικό παιδί. Ιδιαίτερες σχέσεις δεν είχαμε ποτέ , λόγω την έμφυτης συστολής μου , που δεν μου επιτρέπει να νιώθω άνετα με κόσμο που δεν τον γνωρίζω καλά, αλλά τον τελευταίο χρόνο μιλάμε που και που για άσχετα θέματα. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι θα γίνει κάτι. Όοοχι με τίποτα δεν το πιστεύω αυτό, αν και παραδέχομαι ότι θα το ήθελα πολύ.
Το μόνο που θέλω είναι να τον ξεπεράσω επιτέλους. Με έχει επηρεάσει , ιδιαίτερα φέτος, Έχω κλάψει άπειρες φορές γι αυτόν , άλλοτε επειδή ο ίδιος το προκάλεσε με την απαράδεκτη συμπεριφορά του απέναντι μου , και άλλοτε γιατί θέλω να προχωρήσω αλλά δεν μπορώ. Κάθε καλοκαίρι λέω : " ωραία 3 μήνες δεν θα τον βλέπω. Θα τον ξεχάσω." Αλλά ποτέ δεν γίνεται έτσι. Πάντα τον Σεπτέμβρη θα ανυπομονώ να τον δω. Και πάντα θα βρω θέση κοντά του στην τάξη. Και αυτό που με πονάει περισσότερο , είναι όταν είμαστε στον ίδιο χώρο και εγώ τον κοιτάω συνεχώς και αυτός κάνει ότι δεν με βλέπει. Και ούτε μου μιλάει..
Με έχει επηρεάσει , ιδιαίτερα στην απόδοσή μου. Πάντα ήμουν καλή μαθήτρια , αλλά ειδικά φέτος , που οι σχέσεις μας έχουν φτιάξει δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ Σκέφτομαι όλο αυτόν. Αλλά θα τον ξεχάσω. Το έχω βάλει στόχο. Θα τον ξεχάσω. Ίσως να θέλω απλά να τα βγάλω όλα αυτά από μέσα μου για να καταφέρω να τον ξεχάσω, να μην τον σκέφτομαι πια. Θα δείξει.