Κατ΄αρχάς δεν με λένε Alice. Το εμπνεύστηκα από το βιβλίο Alice In Wonderland , που με συντρόφευσε στην παιδική μου ηλικία. Δεν θα με χάλαγε βέβαια να ήμουν η Αλίκη. Θα επέλεγα να μείνω για πάντα στην χώρα τον θαυμάτων για να παίζω κροκέ με την κόκκινη βασίλισσα,να πίνω τσάι με τον λαγό του Μάρτη και τον καπελά και να μην με απασχολεί τίποτα απολύτως.
Δεν ξέρω για ποιόν λόγο το ξεκίνησα. Ίσως επειδή νιώθω την ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον , αλλά δεν έχω κανέναν γύρω μου. Ή καλύτερα , έχω ανθρώπους γύρω μου , αλλά δεν μπορώ να τους μιλήσω. Γιατί ? Δεν ξέρω. Ξέρω ότι μπορώ να τους πω ό,τι θέλω χωρίς να φοβάμαι ότι θα μαθευτεί , αλλά και πάλι δεν μπορώ να τους τα εμπιστευτώ . Φοβάμαι να τα παραδεχτώ και εγώ η ίδια. Δεν έχω την απαίτηση [ η την αυταπάτη ] ότι κάποιος θα διαβάσει αυτές τις γραμμές. Θέλω απλά να βγάλω αυτά που έχω μέσα μου , γιατί δεν μπορώ άλλο να τα κρατάω , με βαραίνουν καιρό και μου προκαλούν κακό.
Ξέρω ότι δεν αξίζει τον κόπο να στενοχωριέμαι με αυτά τα θέματα. Βασικά , δεν περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου να στενοχωριέται και να είναι πεσμένος για θέματα τέτοιου είδους. Στα 16 μου θεωρώ , και είναι εν μέρει αληθές , ότι είμαι πολύ πιο ώριμη σε ορισμένα θέματα από άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Σε ένα θέμα όμως θα εξακολουθώ να είμαι για πάντα ανώριμη. Στον έρωτα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , είμαι κολλημένη με ένα συγκεκριμένο άτομο. Έναν συμμαθητή μου , εντελώς ανώριμο , με τον οποίο έχουμε πλήρη διάσταση απόψεων , αντιλήψεων . συμπεριφοράς Ίσως και αυτό να με τράβηξε πάνω του. Δεν είναι από αυτούς που τους λες ιδιαίτερα ωραίους,΄είναι απλά ένα συμπαθητικό παιδί. Ιδιαίτερες σχέσεις δεν είχαμε ποτέ , λόγω την έμφυτης συστολής μου , που δεν μου επιτρέπει να νιώθω άνετα με κόσμο που δεν τον γνωρίζω καλά, αλλά τον τελευταίο χρόνο μιλάμε που και που για άσχετα θέματα. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι θα γίνει κάτι. Όοοχι με τίποτα δεν το πιστεύω αυτό, αν και παραδέχομαι ότι θα το ήθελα πολύ.
Το μόνο που θέλω είναι να τον ξεπεράσω επιτέλους. Με έχει επηρεάσει , ιδιαίτερα φέτος, Έχω κλάψει άπειρες φορές γι αυτόν , άλλοτε επειδή ο ίδιος το προκάλεσε με την απαράδεκτη συμπεριφορά του απέναντι μου , και άλλοτε γιατί θέλω να προχωρήσω αλλά δεν μπορώ. Κάθε καλοκαίρι λέω : " ωραία 3 μήνες δεν θα τον βλέπω. Θα τον ξεχάσω." Αλλά ποτέ δεν γίνεται έτσι. Πάντα τον Σεπτέμβρη θα ανυπομονώ να τον δω. Και πάντα θα βρω θέση κοντά του στην τάξη. Και αυτό που με πονάει περισσότερο , είναι όταν είμαστε στον ίδιο χώρο και εγώ τον κοιτάω συνεχώς και αυτός κάνει ότι δεν με βλέπει. Και ούτε μου μιλάει..
Με έχει επηρεάσει , ιδιαίτερα στην απόδοσή μου. Πάντα ήμουν καλή μαθήτρια , αλλά ειδικά φέτος , που οι σχέσεις μας έχουν φτιάξει δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ Σκέφτομαι όλο αυτόν. Αλλά θα τον ξεχάσω. Το έχω βάλει στόχο. Θα τον ξεχάσω. Ίσως να θέλω απλά να τα βγάλω όλα αυτά από μέσα μου για να καταφέρω να τον ξεχάσω, να μην τον σκέφτομαι πια. Θα δείξει.
