Κενό.

Αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη για να περιγράψει αυτά που αισθάνομαι τώρα. Ένα απέραντο κενό, χωρίς κανένα νόημα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ελπίζω σε κάτι πλέον ή αν θα ευχαριστηθώ με κάτι άλλο. Ναι, τόσο καιρό γκρίνιαζα επειδή νόμιζα πως δεν είχα γράψει καλά στις πανελλήνιες. Ακόμη χειρότερα, εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο γκρίνιαζα και ήμουν ψυχολογικά σε άθλια κατάσταση γιατί θεωρούσα ότι δε διάβαζα αρκετά, ότι θα πάτωνα, ότι όλοι οι άλλοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι από εμένα και τα λοιπά, δε χρειάζεται να επεκταθώ νομίζω, γιατί θα ξαναφτάσω πίσω στο Μάρτιο, και αυτή την περίοδο προτιμώ να μη τη θυμάμαι, ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου.
Anyway, δεν πάτωσα. Και όχι μόνο δεν πάτωσα, αλλά έβγαλα 18876 μόρια. Ολόκληρα. Το θέμα είναι τώρα, τι κάνεις με αυτά τα μόρια. Η απάντηση που θα ερχόταν στο μυαλό του οποιουδήποτε λογικού ανθρώπου θα ήταν μια "Νομική". Στο δικό μου όμως δεν έρχεται τίποτα. Εντάξει, σαφώς και σκέφτομαι τη νομική, ποιος δε θα τη σκεφτόταν με τέτοια βαθμολογία, μη λέμε βλακείες, αλλά θα τα καταφέρω? Θα μου αρέσει? Ή θα τα βρω σκούρα και θα απογοητευτώ και θα ξαναδώσω πανελλήνιες και σε ένα χρόνο από τώρα θα είμαι στην ίδια κατάσταση και σε ακόμη χειρότερη γιατί ήδη θα μετράω μια λάθος επιλογή, μια αποτυχία?
Εδώ που τα λέμε πάντα κάνω λάθος επιλογές. Λάθος στις κατευθύνσεις, λάθος στο άτομο που θέλω(ήθελα), μήπως είναι αυτό ένα ακόμα λάθος? Αλλά και πάλι, δε μου μένει κάποια άλλη επιλογή, είναι μονόδρομος από ένα σημείο και μετά. Φιλολογία δε θέλω, παιδαγωγικά δε θέλω, ψυχολογία δε θέλω, ε, δε μένει και κάτι άλλο πια! Μήπως τελικά φταίει το ότι δεν πιστεύω σε εμένα?
Όπως και να έχει, Κομοτηνή σου έρχομαι από το φθινόπωρο. Ελπίζω μόνο να είναι για καλό.

Ένας χρόνος μετά.

Είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του. Βέβαια, αρχίζω κάτι και μετά το ξεχνάω. Typical of me. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά βέβαια από τότε. Απλά μεσολάβησαν οι πανελλήνιες, κατά τα άλλα, όλα είναι όπως και παλιά. Αλλά τι να αλλάξει? Σε αυτή τη μικρή πόλη δε μπορούν να γίνουν και πολλά πράγματα. Δε μπορείς να ξεχάσεις, να ξεπεράσεις, να αρχίσεις πάλι από την αρχή. Τα ίδια πρόσωπα θα βρίσκονται συνέχεια μπροστά σου, προσπαθώντας να σου υπενθυμίζουν το παρελθόν. Παλιοί φίλοι(που αποδείχτηκαν κάτι χειρότερο από φίδια), παλιοί "εχθροί" που το παίζουν "φίλοι", παλιοί έρωτες (που ίσως να μην είναι και τόσο παλιοί) δε σε αφήνουν να πας μπροστά.
Νιώθω ότι δεν ταιριάζω εδώ, αυτή η πόλη ώρες-ώρες με πνίγει και με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Θέλω μόνο να φύγω από εδώ, να χαθώ σε μια μεγάλη πόλη όπου δε θα με ξέρει κανένας και δε θα ξέρω κανέναν. Μόνο τότε αισθάνομαι καλά. Μόνο τότε μπορώ και κάνω ό,τι θέλω. Μου λείπουν εκείνες οι στιγμές και τις θέλω πίσω. Ίσως να έχω την ευκαιρία να τις ζήσω σύντομα. Καλοκαίρι έρχεται. Αλλά βγαίνω εκτός θέματος.
Μπορεί να φαίνεται εύκολο να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να προχωρήσεις, αλλά για εμένα δεν είναι. Δεν αφήνω τόσο εύκολα το παρελθόν πίσω μου, και αυτό είναι κακό. Αρκετά κακό, γιατί δε με αφήνει να κάνω καινούργια πράγματα. Θα ήταν όλα τόσο ωραία αν έβαζα ένα τεράστιο Χ σε κάποια πράγματα και απλά έφευγαν από το μυαλό μου. Θα ήταν υπέροχο, για παράδειγμα, αν μπορούσα να ξεχάσω εσένα, εσένα που ούτε κι εσύ ο ίδιος δε ξέρεις ποιος είσαι, που πας και τι θέλεις και με έχεις κάνει να χάσω τον εαυτό μου.
Ακούγεται τραγικό, το ξέρω. Ίσως εγώ να θέλω να φαίνεται έτσι για να μη νιώθω τύψεις που ζω με τις αναμνήσεις των συζητήσεών μας ή ίσως εγώ να μη θέλω να (σε) ξεχάσω. Πριν καταλάβω τι ένιωθα είχα την ηρεμία μου.
Ηθικό δίδαγμα: Μην ερωτεύεσαι τους εχθρούς σου.